Sylwester Szafarz      

Ocena generalna: dotychczasowy przebieg i bardzo negatywne konsekwencje 2. wielkiego kryzysu globalnego (ekonomiczno-finansowego od 2007 r. - do...?) skłaniają do poważnego zastanowienia się nad stanem i nad perspektywami gospodarstwa światowego. Obecny proces refleksji i zadumy, trwający wszędzie na wymęczonej kryzysem Ziemi, jest poważnie spóźniony, ale dobrze że jest. Myśleć i działać profilaktycznie trzeba było ante factum, aby nie dopuścić do kryzysu. Ale, kiedy już do niego doszło, myślenie i działanie wielu decydentów było i jest nadal niemrawe i nieefektywne, w wyniku czego skutki kryzysu są już katastrofalne. Teraz pytanie, co dalej? Najwyraźniej, decydenci są już poważnie wystraszeni, żeby nie powiedzieć przerażeni tym, co się stało i co dzieje się nadal. Gdyż niezależnie od poważnego wzrostu napięcia międzynarodowego i licznych ognisk konfliktowych na świecie, coraz częściej spotykają się gorączkowo liczne powaśnione strony: Chińczycy z Japończykami, Rosjanie z Amerykanami, Europejczycy z Irańczykami, Hindusi z Pakistańczykami, Palestyńczycy z Izraelczykami i in. Znaczy to, że sytuacja jest groźna, że może wymknąć się ona spod kontroli i że trzeba coś robić, żeby nie dopuścić do najgorszego. Wtedy nie byłoby zwycięzców i zwyciężonych!

Sylwester  Szafarz

Czyja to wina? Po ostatnich wyborach uzupełniających do Kongresu USA, w połowie kadencji parlamentarnej (tzw. Mid-Term Elections, na początku listopada 2014 r.), rozległy się w Stanach i – praktycznie – na całym świecie dość histeryczne i raczej tendencyjne głosy o tym, iż bolesna przegrana Partii Demokratycznej [1] oznacza, de facto, klęskę prezydenta Baracka Obamy. To niewielka część prawdy. Prezydent usiłuje wprawdzie „trzymać fason”, ale nie ulega wątpliwości, iż ww. przegrana wyborcza dotyka go osobiście do żywego i że może oznaczać ona początek końca jego kariery prezydenckiej. Zresztą, pozostały mu jeszcze tylko dwa bardzo trudne lata – jak dobrze pójdzie? Faktem jest także, iż Kongres (Izba Reprezentantów i Senat), opanowany przez Republikanów, może dowolnie ukierunkowywać i paraliżować sprawowanie władzy prezydenckiej, lub wręcz je uniemożliwić – i to niezależnie od tego, że przywódcy obydwu partii deklarują gotowość do współpracy. Partie te są rzeczywiście bardzo do siebie podobne – pod względem programowo-organizacyjnym i same się  „nie skrzywdzą”.

Sylwester Szafarz                          

Zapoczątkowany na 18 Zjeździe KPCh (listopad, 2012 r.) bezprecedensowy proces i program kompleksowych i pogłębionych reform w Chinach nabiera rumieńców i tempa z każdym mijającym rokiem, miesiącem i dniem. Pierwszy etap konkretyzacji tego programu nastąpił, w płaszczyźnie partyjnej, na omówionym powyżej 3. Plenum KC. Natomiast kolejnym etapem było 4. Plenum KC, które obradowało w Pekinie, w dniach od 20 do 23 października 2014 r. W obradach tych uczestniczyło 363 członków i zastępców członków KC, wielu delegatów na 18. Zjazd partii (zwłaszcza z tzw. terenu) oraz liczne grono uczonych i ekspertów. Obradom przewodniczyło Biuro Polityczne KC, a nie, jak to kiedyś bywało, przywódca partii - jednoosobowo. To nowa praktyka w pracach najwyższych organów KPCh.

Felieton - Prosto z buszu
Janusz Rygielski

Minęło trzynaście lat od sensacyjnej transmisji telewizyjnej, pokazującej wybuchy na najwyższych piętrach dwóch najwyższych wieżowców w kompleksie World Trade Center w Nowym Jorku. Po krótkim czasie wieżowce zamieniły się w pył. Z tej okazji postanowiłem skorzystać z pozwolenia dr. Paula Craiga Robertsa na tłumaczenie i publikowanie jego tekstów i przedstawić jego analizę okoliczności związanych z tą tragedią. W trakcie mojego tłumaczenia dowiedziałem się, że amerykańska witryna kombatantów opublikowała artykuł z tezą, iż eksplozje wyburzające wieżowce były spowodowane przez micro nuklearne bomby[1].

Sylwester Szafarz

Powstanie i rozwój ChRL

1 października 2014 r. przypada 65. rocznica utworzenia ChRL. Właśnie 65 lat temu, Przewodniczący Mao Zedong, ówczesny Prezes Centralnego Rządu Ludowego (premier), proklamował, na Placu Tien An Men w Pekinie, utworzenie Chińskiej Republiki Ludowej. Wówczas zapewne tylko niewielu zdołałoby przewidzieć dalekosiężne konsekwencje tego historycznego aktu – dla samych Chin i dla całego świata. Dziś, z perspektywy minionych 65 lat, analiza i ocena bilansu istnienia Nowych Chin jest dużo łatwiejsza. Dotyczy to także prognoz ich rozwoju w przyszłości. Niniejsze opracowanie jest próbą maksymalnie syntetycznego ujęcia 2 ważnych grup tematycznych, wskazanych w tytule.

Lech Kańtoch

„Kemalizm już nie żyje, niech żyje Ataturk”
Soner Cagaptay – Washington Institutfor Near East Policy – 2012

Niektórzy są zaskoczeni wynikiem wyborów prezydenckich w Turcji. Zwycięstwem już w pierwszej turze premiera Recepa Tayyipa Erdogana. Tymczasem polityk ten od dłuższego czasu odczytuje prawidłowo znaki czasu. I umie zdobywać poparcie społeczne.  To już ósme kolejne wygrane wybory przez Erdogana od 2003 r.   
W okresie rządów Partii Sprawiedliwości i Rozwoju (AKP) 77 milionowa Turcja zmieniła się pod wieloma względami. Wyraźnie spadła rola armii, która przez dekady odgrywała swoistą rolę obrońcy modelu państwa (zwłaszcza jego świeckości) stworzonego jeszcze w latach dwudziestych XX wieku przez generała Kemala Paszę Ataturka.  W tym czasie Turcy nie marnowali czasu. Ale też ich osiągnięcie stanowią pewną zagadkę. Nie tylko zmodernizowali i usprawnili struktury państwowe, ale łączą zasady islamu z zachodnim modelem państwa.

Aneksja Krymu przyniosła władzom Rosji znaczące dywidendy, w szczególności na arenie wewnętrznej, powodując bezprecedensową konsolidację społeczno-polityczną i ugruntowanie pozycji Władimira Putina po kilkuletnim okresie spadku poparcia. Zapewniła również Rosji korzyści strategiczne, dając jej szeroki dostęp do Morza Czarnego oraz do infrastruktury wojskowej na półwyspie, a także dostęp do zasobów gazu ziemnego i ropy naftowej. Rosja przejęła także liczne obiekty (w tym turystyczne) będące własnością państwa ukraińskiego.
Jednak sama decyzja o aneksji Krymu była przez Moskwę podjęta ad hoc, bez kalkulacji kosztów integracji półwyspu z rosyjskim systemem prawnym, politycznym i socjalno-ekonomicznym. Rosja przejęła region wcześniej dotowany z budżetu Ukrainy, ponadto aneksja uderzyła w najważniejszą branżę krymskiej gospodarki – turystykę. Proces integracji Krymu z Rosją będzie złożony i pociągnie za sobą wysokie koszty – finansowe, organizacyjne i społeczne, w tym wielomiliardowe nakłady na modernizację i rozbudowę infrastruktury, pokrycie deficytu budżetowego regionu, wypłatę świadczeń socjalnych.

Paul Craig Roberts

Nie oczekujcie długiego życia

Zachodnie rządy i media narażają świat na szczególne ryzyko umożliwiając rozprzestrzenianie propagandy Waszyngtonu oraz agresji wymierzonej w Rosję.
Waszyngtonowi już udało się ewidentnymi kłamstwami demonizować Rosję jako rzekomo niebezpieczny i agresywny kraj, któremu przewodzi nowy Hitler lub nowy Stalin tak, jak Waszyngton demonizował Saddama Husajna w Iraku, Talibów w Afganistanie, Kaddafiego w Libii, Asada w Syrii, Chaveza w Wenezueli i oczywiście Iran. Prawdziwymi demonami są „wyjątkowi i nieodzowni ludzie”, co wynika z ideologii Waszyngtonu, czyli Clinton, Bush i Obama, którzy są ponad zasięgiem demonizacji. Ich faktyczne i przerażające zbrodnie uciekają uwadze opinii publicznej, podczas gdy fikcyjne przestępstwa przypisuje się niewyjątkowym, zbędnym ludziom i państwom.