Douglas Macgregor

Historia się toczy. Chiny budują, Indie rosną w siłę, BRICS wyprzedza G7 – podczas gdy Ameryka karze sojuszników i wzmacnia swoich wrogów.
Na Zachodzie rok 1492 jest pamiętany z dwóch wydarzeń: przybycia Kolumba do Ameryki i upadku Grenady, ostatniej twierdzy mauretańskiej Hiszpanii. Jednak jego poważniejsze konsekwencje miały charakter geopolityczny: igła kompasu przesunęła się na zachód, zapoczątkowując trwającą wieki zmianę w globalnych losach. Bogactwo, które niegdyś płynęło w kierunku Azji, przekształciło się w rzeki napędzające rozwój Europy. Srebro, złoto, cukier i przyprawy z Ameryki działały jak paliwo lotnicze. Napędzały naukę, przemysł i imperium. Hiszpania, Francja, Wielka Brytania i Holandia – drapieżniki morskie i handlowe – podniosły się na fali, wydrążając świat osmański i kierując handel z Indii i Chin do Nowego Świata.

Sylwester  Szafarz

Skutki  globalizacji  przestępczości

Przystępując do rozmyślań nad tym opracowaniem nie mogłem oprzeć się przygnębiającemu wrażeniu, iż starożytne powiedzenie „homo homini lupus est” (człowiek człowiekowi jest wilkiem) sprawdza się po stokroć w naszych jakże okrutnych czasach [1]. Podróżując po świecie doświadczyłem tego wielokrotnie niejako na własnej skórze. Oto trzy wymowne i symboliczne przykłady: 1 - uczestnicząc w letniej (młodzieżowej) sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ zostaliśmy zaproszeni do odwiedzenia słynnego nowojorskiego Harlemu, żeby zapoznać się z „prawdziwym obliczem Ameryki”. Tylko niewielu delegatów przyjęło te zaproszenia z uwagi na bardzo ryzykowny charakter wycieczki. Organizatorzy zapewnili ochronę naszej grupie zagraniczniaków w postaci potrójnego „żywego muru” otaczającego ją na każdym kroku. M.in. przyjął nas ówczesny przywódca Partii Czarnych Panter (Black Panthers Party) – z nogami na stole i z pistoletami maszynowymi porozwieszanymi na ścianach gabinetu. Ale na tych ścianach widać było też świeże ślady po pociskach. Na pytanie, o co w tym wszystkim chodziło, przywódca odpowiedział: „nie przejmujcie się, w nocy mieliśmy wizytę policji, ale nikt nie zginął”;

Sylwester Szafarz

Krótki rys historyczny: w dniach 06.– 07.07.2025. odbyła się w Rio de Janeiro doroczna XVII Konferencja na szczycie państw członkowskich BRICS+. Jeszcze do niedawna Rio kojarzyło mi się głównie ze słynnym karnawałem, który obejrzałem bezpośrednio tylko raz w życiu. Obecnie jednak Rio symbolizuje również ww. Konferencję – kolejne doniosłe wydarzenie w rozwoju BRICS+, które pozwoliłem sobie określić symbolicznie jako polityczny „karnawał” w Rio. Bowiem podobnie jak klasyczny karnawał, również tenże polityczny symbolizuje wielobarwność, radość, nadzieję i optymizm dla ludzi.

Sylwester  Szafarz                                                                          

Tytuł niniejszego opracowania wybrałem z pełną świadomością oraz wręcz z premedytacją intelektualną, rzec by można. Taki jest bowiem największy problem i najpoważniejszy dylemat cywilizacyjny całej przeszłości i również naszych czasów! Właśnie teraz ludzkość znalazła się na etapie wielkiego systemowego przełomu jakościowego w swym nieładzie globalnym, którego końca jeszcze nie widać (np. rozpaczliwe starania Prezydenta Donalda Trumpa). Nie wiadomo dokładnie, jak zakończy się etap niezbędnego przechodzenia od dramatycznego i poronionego przez tysiąclecia nieładu do optymalnego i funkcjonalnego ładu międzynarodowego? Właśnie teraz szczególnie aktualne jest powszechnie znane sformowanie wielkiego mistrza pióra Williama Szekspira: „być albo nie być oto jest pytanie” (w oryginale angielskim: „to be or not to be that is the question”). [1]. Każdy z głównych komponentów obecnego nieładu globalnego jest groźny sam przez się, ale najgroźniejsza jest ich zbiorowa kumulacja; bowiem pogorszenie sytuacji w jednej dziedzinie (np. ekonomicznej) może doprowadzić do reakcji łańcuchowej, bądź do eksplozji w innej sferze, czy też w pozostałych dziedzinach (społecznej, ekologicznej, naukowo-technicznej, militarnej itp.). Możliwość taką określa się w politologii mianem „bomby globalnej lub cywilizacyjnej”.

Maksymilian Podstawski

Przyszłość  regionu, w tym pozycja Rosji, Niemiec i Turcji

W poprzednio opublikowanym artykule wymieniłem Jerzego Brauna jako jednego z wielu środkowoeuropejskich wizjonerów. (Integracja Europy Środkowej – wizja i praktyka polityczna). Podczas II wojny światowej był twórcą konspiracyjnej katolickiej organizacji „Unia”, do której należał także Karol Wojtyła. Wracam tu do niezwykle zresztą ciekawej postaci Jerzego Brauna (był twórcą harcerskiej piosenki „Płonie ognisko i szumią knieje”) z innego powodu. Słyszymy obecnie nieustannie o tym, że Stany Zjednoczone wycofują się z Europy bo ważniejszy jest dla nich Pacyfik. Wypada przypomnieć, że Stany wycofują się z Europy na Pacyfik już od II wojny światowej. Jerzy Braun zauważył już w 1942 roku, że „Punkt ciężkości globu przesuwa się nad Pacyfik. Siłą nie da się już powstrzymać na trwałe tych procesów”[1]. Ta myśl nie była obca po II wojnie światowej uczonym i publicystom zajmującym się problematyką międzynarodową w wielu krajach.

Sylwester Szafarz

Profesjonalną działalność w polskiej służbie zagranicznej rozpoczynałem w atmosferze nadziei, optymizmu, entuzjazmu, realizmu i wiary, że może być lepiej w Europie i na świecie po tragicznych doświadczeniach II wojny światowej i „zimnej wojny”, która po niej nastąpiła. Był to okres Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, rozmów i układów rozbrojeniowych, promowania współpracy międzynarodowej i wymiany międzyludzkiej. Wtedy chciało się żyć i pracować w nadziei, że jakieś monstrualne zło już nigdy nie zniweczy normalnego dobra życia obywateli Ziemi oraz pokojowego współistnienia narodów i państw. Tak sobie to wtedy wyobrażałem. Jednakowoż rychło miało się okazać, że były to tylko pobożne życzenia i surrealistyczne marzenia młodego optymisty. Ale na ich dnie pozostały jednak okruchy nadziei, że może jeszcze kiedyś być lepiej, gdy tylko zło zostanie wyeliminowane a upragnione dobro powróci na okrutnie sponiewieraną naszą planetę. Neoliberałowie (militaryści i hegemoniści) oraz ich sojusznicy np.: wielki kapitał, kompleks wojskowo-przemysłowy, masoneria międzynarodowa, zwolennicy Hard Power - wojny a nie pokoju oraz inni ponoszą główną odpowiedzialność i winę za bezprecedensową rozległą plejadę współczesnych kryzysów doskwierających naszej cywilizacji na świecie. Zioną one grozą i niebezpieczeństwem jako bezprecedensowy i trudno rozwiązywalny chaos na świecie we współczesnych czasach.

Sylwester Szafarz

Analizowałem już uchwały i treści wielu poprzednich posiedzeń obydwu izb parlamentu  chińskiego. Tzn. Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych, OZPL (National People’s Congress, NPC) i Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, CLPKK (Chinese People’s Political Consultative Conference, CPPCC). Tradycyjnie odbywają one swe doroczne Posiedzenia w I połowie marca (znane w świecie jako Two Sessions). Zdawać by się mogło, że jestem już przyzwyczajony do chińskiej metodologii, treści i zwyczajów parlamentarnych. Tym razem jednak w marcu 2025 r. nie ukrywam uznania oraz wręcz zdumienia z powodu innowacyjnych obrad i postanowień parlamentarzystów chińskich. Bowiem, na przekór poważnym perturbacjom globalnym, ich debaty i uchwały dotyczą kompleksowo wszystkich bez wyjątku kluczowych dziedzin życia i pracy obywateli oraz modernizacji i rozwoju Chin, a także doskonalenia współpracy z resztą świata.

Przemówienie J. D. Vance’a wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych w Monachium 14 lutego 2025 podczas Konferencji Bezpieczeństwa

Jedną z rzeczy, o których chciałbym dzisiaj mówić są oczywiście wartości, które podzielamy. I wiecie, to wspaniale być ponownie w Niemczech. Jak słyszeliście wcześniej, byłem tu w ubiegłym roku jako amerykański senator. Widziałem dziś ministra spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii Davida Lammy i żartowałem, że każdy z nas miał w ubiegłym roku inną pracę niż ma dzisiaj. Ale dziś nastał czas dla wszystkich krajów tu zgromadzonych, dla nas wszystkich, szczęśliwych, że dostali od naszych wyborców mandat polityczny – by użyć go dla polepszenia ich życia.
Chcę również powiedzieć, że miałem to szczęście, że spędziłem trochę mojego czasu tutaj – w ciągu ostatnich 24 godzin – poza murami, w których odbywa się ta konferencja. I  jestem pod wrażeniem gościnności ludzi, nawet w sytuacji, kiedy odczuwają wciąż skutki wczorajszego straszliwego ataku [chodzi o atak w Monachium – celowe wjechanie samochodem w grupę ludzi przez Afgańczyka, który miał miejsce w czwartek 13 lutego i spowodował obrażenia u 36 osób – AŚ]. A w ogóle pierwszy raz, kiedy byłem w Monachium, to było na prywatnej wycieczce z moją żoną, która i dzisiaj jest tutaj ze mną. Zawsze kochałem miasto Monachium i jego mieszkańców.