Wypowiedzenie

Jestem człowiekiem lewicy, z „odchyleniem konserwatywnym”, co oznacza parafialną skłonność do traktowania wszystkich ludzi jak siostry i braci, nawet jeśli robią wszystko, by na widok ich działań odwracać głowę. Wybaczam innym, że nie są tak doskonali, jakbym tego od nich oczekiwał. Co najwyżej nie znoszę złej woli, jawnej i bezczelnej.
Od prawie zawsze traktuję spółdzielczość, samorządność, różnorodność i humanizm – jak niezbędną podstawę relacji między ludźmi. Dobrze byłoby, aby pod słowem „spółdzielczość” rozumieć kolektywną-wspólnotową przedsiębiorczość na rzecz tzw. małej ojczyzny i swojego w niej „środowisteczka” (a nie prywatne, grupowe firmy łupieskie korzystające ze spółdzielczej formuły prawnej). Dobrze byłoby samorządu nie mylić z administracją lokalną zależną wprost od rządu, posługującą się „przygłuszonymi-obłaskawionymi” radnymi jako narzędziem autorytarnych rządów lokalnych. Dobrze byłoby różnorodność pojmować jako „spontaniczny bezład”, najlepiej rozkwitający bez jakiegokolwiek jarzma. Dobrze byłoby humanizm pojmować jako zdolność rzeczywistego, bez obrzydzenia i bez oskarżania, wczucia się w drugiego człowieka, jego los, jego poglądy, jego oczekiwania. Zdolność kochania i szanowania bliźniego jak siebie samego, bez ściemy, bez egzaltacji, bez pozoranctwa.
W tych sprawach jestem autorem niejednej inicjatywy, w większości były one nieudane (nie nabrały rozpędu), ale niektóre całkiem fajnie się powiodły.
Na tej podstawie czuję się nosicielem tradycji socjalistycznej (szczególnie) i ludowej (ze względu na miejsce wychowania): nie czuję się tej tradycji (ludowość z socjalizmem w Polsce przeplatają się nierozerwalnie) ani uzurpatorem, ani łże-czcicielem: tyle sam zainicjowałem spraw, że jeśli Tradycje pojmować nie brązowo-pomnikowo – to jestem jej współ-ożywicielem.
Będąc – z oczywistych względów – od lat szczenięcych blisko formacji PZPR, z jej młodzieżowymi i koalicyjnymi dostawkami – doświadczałem na własnej skórze, jak daleko była ta partia od Tradycji, o której mówię: co najwyżej gdzieś tam dbała o wizerunkowe fasady, wdrażając jako dominujące – zupełnie inne rozwiązania, przede wszystkim centralistyczne, arbitralno-odgórne, pogardliwe wobec „mas”.
W okresie Transformacji zachowanie rozmaitych ugrupowań noszących w sobie ciągłość PZPR (SdRP, SLD, SDPL, Lewica i Demokraci, itp.) – daleko odbiega(ło) od tego, co nazwałem wyżej spółdzielczością, samorządnością, różnorodnością i humanizmem.
Nie oskarżam: w polityce ma każdy prawo ogłupiać swój elektorat i czerpać z tego korzyści.
Zauważam natomiast, że jedyny nosiciel „polityczny” tradycji socjalistycznej – Polska Partia Socjalistyczna – jest „używany” przez głównego jak dotąd gracza lewicowego jak „broszka”. To jest poniżające i nieuczciwe. Uważam, że tak jak PSL powinien był po 1989 roku dokonać wielkiego otwarcia na zmiażdżony po II Wojnie ruch ludowy, używając słowa „przepraszam” jako wstępu do czegokolwiek – tak potomstwo polityczne PZPR powinno było w niskim ukłonie przeprosić PPS za powojenne wchłonięcie i represje wobec tych, którzy raczej z rezerwą do tego podeszli. Inaczej wszelka „kontynuacja” jest pozorna, fałszywa.
Ze swojej strony osobistej, jednostkowej, indywidualnej, jako ten, który niejedno dla tej tradycji zrobił – odmawiam kierownictwu SLD prawa do używania „wizytówki” z nadrukiem „Tradycja Lewicy” w przedsięwzięciach politycznych. Tym bardziej, że trudno po 1989 roku znaleźć choćby fasadowy, naciągany przykład „restartu” SLD w oparciu o tę tradycję. A przed 1989 PZPR zrobiła wiele, by tę tradycję zbrukać, przeinaczyć, dręczyć w kazamatach, marginalizować, zdeptać.
Chyba, że to co po 1948, a potem po 1989 – nazywa się tam „dorobkiem i tradycją”. Ale wtedy niech może sobie SLD znajdzie inne słowo, np. Dziedzictwo PZPR i nie wprowadza zamieszania pojęciowego.
Na niedawnych obchodach 125-lecia Tradycji Lewicowej (PPS) – obecni byli ludzie z SLD. Dwoje-troje (przepraszam, kogo nie zauważyłem). I jakoś nikt nie zauważył dobrodziejskiego wkładu SLD w tę tradycję. Może faktycznie nie było czego zauważać, bo konferencja zamieniłaby się w gorzkie żale…
Dość udawania.

Jan Herman

Więcej: http://publications.webnode.com/news/wypowiedzenie/

 

Wydanie bieżące

Recenzje

Są książki, które próbują objaśnić geopolitykę. „Odessanie” Anety Wybieralskiej i Janka Sanockiego robią coś trochę innego: zamiast zaczynać od map, sojuszy i interesów wielkich państw, pozwalają najpierw wejść do miasta i pobyć w nim przez chwilę.

Więcej …
 

Opracowanie „O racji stanu. Ignacy Daszyński 1866-1936” powstało w Roku Daszyńskiego ogłoszonym przez Sejm RP z okazji 90 rocznicy śmierci wybitnego socjalisty i jednego z twórców niepodległości Polski w 1918 roku.

Więcej …
 

W czerwcu, w warszawskim Klubie Księgarza na Rynku Starego Miasta miała miejsce promocja książki prof. Zdzisławy Janowskiej „Dobro wspólne a rzeczywistość polska. Patologia rządzenia”. Książka ta została napisana w oparciu o własne badania Uczonej, o dokumenty i obserwacje uczestniczące. Autorką jest uczoną i zarazem politykiem.

Więcej …
 

 

 
 
 
 
 

Gościmy

Naszą witrynę przegląda teraz 16 gości 

Statystyka

Odsłon : 8492023

Książka „Przegląd Socjalistyczny: Almanach 2004 – 2024” jest zbiorem wybranych artykułów, które ukazały się w okresie ostatnich 20 lat na łamach kwartalnika. Stanowią one niewielką, ale ważną cześć dorobku pisma. Jest to zbiór 60 artykułów: esejów, materiałów publicystycznych, felietonów napisanych przez 42 wybitnych autorów.

Więcej …
 

Więcej …
 

Więcej …

Temat dnia

Zróbmy coś!

Tak się zastanawiam, czy poza marszami ciszy, telewizyjnym zalewem informacji, który potrwa przez kilka dni, ktokolwiek w Polsce zrobi coś konkretnego aby poprawić nasze bezpieczeństwo i realnie zaradzić problemowi??? Bardzo wątpię.

Więcej …
 
Krakowska masakra pokłosiem haseł „kościół, szkoła, strzelnica”...?

W dniu 7 listopada br. po godzinie 15 ulicami wokół Rynku Głównego w Krakowie (m.in. ulicą Sławkowską) przejechał samochód, z którego kierowca zaczął strzelać z karabinu (typu wojskowego „AR-15”) do przypadkowych przechodniów. Wśród osób przechodzących w tamtej okolicy powstał popłoch i większość z nich ratowała/asekurowała się ucieczką do pobliskich punktów restauracyjnych i sklepowych.

Więcej …
 

Na lewicy

Tradycyjnie, w dniu 13 listopada 2026 roku, złożyliśmy kwiaty przy obelisku upamiętniającym słynną bitwę polskich socjalistów z Kozakami w roku 1904 na Placu Grzybowskim w Warszawie. Była to pierwsza taka wielka akcja PPS przeciw uciemiężeniu Polaków w zaborze rosyjskim, która historycznie stała się przysłowiowym chrztem bojowym Polskiej Partii Socjalistycznej.

Więcej …
 

W związku z tragicznymi wydarzeniami w Krakowie w dniu 7 listopada 2026 roku Polska Partia Socjalistyczna opublikowała Stanowisko, w którym potępia mord, do którego doszło na Krakowskim Rynku.

Więcej …
 

W dniu 7 listopada 2026 roku liczna grupa działaczy Polskiej Partii Socjalistycznej złożyła kwiaty pod pomnikiem Ignacego Daszyńskiego w Warszawie.
Rokrocznie, od momentu postawienia pomnika Daszyńskiego przy Trakcie Królewskim w Warszawie, w dniu powołania Rządu Ludowego Republiki Polskiej składane są kwiaty przez przedstawicieli PPS i innych ugrupowań lewicowych.

Więcej …
 

W dniu 6 listopada 2026 roku odbyła się w UMCS w Lublinie konferencja naukowa „U progu Niepodległej: Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej Ignacego Daszyńskiego i jego miejsce w procesie odbudowy Państwa Polskiego”.
Konferencja była kontynuacją corocznych przedsięwzięć organizacyjnych i politycznych mających na celu upamiętnienie powołania w dniu 6/7 listopada 1918 roku Rządu Ludowego pod przewodnictwem Ignacego Daszyńskiego.

Więcej …
 

W dniu 27 października 2026 roku w Sali kolumnowej Sejmu RP odbyła się konferencja naukowa zorganizowana z okazji 90 rocznicy śmierci Ignacego Daszyńskiego, premiera Rządu Ludowego w 1918 roku i Marszałka Sejmu w II RP. Konferencja odbywała się pod hasłem: „Ignacy Daszyński. Wokół dziedzictwa demokraty, socjalisty, Marszałka Sejmu”.

Więcej …
 

W dniu 1 października 2026 roku w Płocku odbyła się promocja monografii „O racji stanu. Ignacy Daszyński (1866-1936)”, której organizatorem było Towarzystwo Naukowe Płockie. Monografia powstała pod redakcją naukową dra Andrzeja Ziemskiego. Wyboru tekstów i opracowania dokonał redaktor Przemysław Prekiel.

Więcej …
 

W dniu 12 września 2026 roku w Warszawie odbyło się posiedzenie Rady Mazowieckiej PPS.
Podczas posiedzenia przedyskutowano aktualną sytuację polityczną w kraju. Zwrócono uwagę na potrzebę podjęcia dyskusji na temat przygotowań do mających się odbyć w roku przyszłym wyborów parlamentarnych.

Więcej …
 

W dniu 31 lipca 2026 roku, w przeddzień kolejnej, 82. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego w Kwaterze powstańców na Cmentarzu Bródnowskim, w której pochowano bojowców PPS, odbyła się uroczystość złożenia kwiatów.

Więcej …
 

W dniu 23 czerwca 2026 roku w Warszawie z okazji 80-tych urodzin upamiętniono Józefa Oleksego, marszałka Sejmu ( II i IV kadencji w latach 1993–1995 i 2004–2005) i premiera (1995–1996). W godzinach rannych grupa przyjaciół złożyła wieńce na grobie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Józef Oleksy zmarł 9 stycznia 2015 roku.

Więcej …
 

25 maja 2026 roku obchodziliśmy 100 rocznicę urodzin Jana Józefa Lipskiego, człowieka zasłużonego również dla ruchu socjalistycznego. W latach 1990-1991 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Naczelnej PPS.

Więcej …
 

W dniu 12 maja 2026 roku w Akademii Piotrkowskiej odbyła się konferencja naukowa z okazji 100 rocznicy zamachu majowego pt. „Wojna Polsko – Polska”.

Więcej …
 

W dniu 9 maja 2026 roku w Warszawie w obrębie ulicy Śmiałej na Żoliborzu dokonano otwarcia skweru imienia prof. Krzysztofa Dunin-Wąsowicza, wybitnego historyka, działacza Polskiej Partii Socjalistycznej, uczestnika ruchu oporu podczas II wojny światowej.

Więcej …