Wśród organizacji, które pokazały się na spotkaniu były m.in. OPZZ, Zmieleni.pl (założyciel – Paweł Kukiz), Forum Związków Zawodowych, Nie dla ACTA, Ogólnopolski Związek Zawodowy Lekarzy i inne. Reprezentują one szerokie spektrum programowe, społeczne i polityczne. Występuje tutaj wiele związków antagonistycznych.
Przywództwo nad ruchem oburzonych objęła „Solidarność”. Ze względu na miejsce, tradycję i treść 21 postulatów z 1980 roku oczekiwano powrotu do źródeł, które stanęły u podstaw tego ruchu. Trzeba przypomnieć, że wówczas, w 1980 roku przyświecał jej postulat programowy „Socjalizm tak, wypaczenia nie”. W okresie ponad 30 lat Solidarność dość daleko odeszła od swych źródeł ideowych, stoi dziś po prawej stronie, ma za sobą okres aktywnego wspierania budowy brutalnego, nadwiślańskiego kapitalizmu.
Próba negowania negatywnych skutków przemian transformacji jest cenna, ale nie do końca wypełniona refleksją na temat tego, co w Polsce stało się po 1990 roku. Jeśli bowiem wprowadzony system był dobry, to po co oburzenie i cała dramaturgia. Jeśli system był zły, to trzeba to powiedzieć do końca, uderzyć się w piersi i zacząć go zmieniać. Półśrodki niewiele tutaj dadzą.
Trzeba zauważyć, że w Polsce istnieje permanentne niedotrzymywanie zapisów Konstytucji i jej strażnicy na to nie reagują. Warto byłoby na przykład zapytać, czy i jak są realizowane zapisy dotyczące demokracji, praw człowieka i co najważniejsze zapis o społecznej gospodarce rynkowej itd.
Cenne w gdańskim spotkaniu jest to, że zauważa się powstawanie zalążków społeczeństwa obywatelskiego. Postulaty np. na temat zmian prawa dotyczącego referendów są tutaj nad wyraz trafne.
Czy powstały ruch jest w stanie podołać takiemu zadaniu, pokaże czas. Jego szansą jest zachowanie apolitycznego charakteru. Nie oburzeni, ale zdeterminowani z wyraźnie wytyczonym celem mają szansę. Oby tak było.
Przywództwo nad ruchem oburzonych objęła „Solidarność”. Ze względu na miejsce, tradycję i treść 21 postulatów z 1980 roku oczekiwano powrotu do źródeł, które stanęły u podstaw tego ruchu. Trzeba przypomnieć, że wówczas, w 1980 roku przyświecał jej postulat programowy „Socjalizm tak, wypaczenia nie”. W okresie ponad 30 lat Solidarność dość daleko odeszła od swych źródeł ideowych, stoi dziś po prawej stronie, ma za sobą okres aktywnego wspierania budowy brutalnego, nadwiślańskiego kapitalizmu.
Próba negowania negatywnych skutków przemian transformacji jest cenna, ale nie do końca wypełniona refleksją na temat tego, co w Polsce stało się po 1990 roku. Jeśli bowiem wprowadzony system był dobry, to po co oburzenie i cała dramaturgia. Jeśli system był zły, to trzeba to powiedzieć do końca, uderzyć się w piersi i zacząć go zmieniać. Półśrodki niewiele tutaj dadzą.
Trzeba zauważyć, że w Polsce istnieje permanentne niedotrzymywanie zapisów Konstytucji i jej strażnicy na to nie reagują. Warto byłoby na przykład zapytać, czy i jak są realizowane zapisy dotyczące demokracji, praw człowieka i co najważniejsze zapis o społecznej gospodarce rynkowej itd.
Cenne w gdańskim spotkaniu jest to, że zauważa się powstawanie zalążków społeczeństwa obywatelskiego. Postulaty np. na temat zmian prawa dotyczącego referendów są tutaj nad wyraz trafne.
Czy powstały ruch jest w stanie podołać takiemu zadaniu, pokaże czas. Jego szansą jest zachowanie apolitycznego charakteru. Nie oburzeni, ale zdeterminowani z wyraźnie wytyczonym celem mają szansę. Oby tak było.
Są książki, które próbują objaśnić geopolitykę. „Odessanie” Anety Wybieralskiej i Janka Sanockiego robią coś trochę innego: zamiast zaczynać od map, sojuszy i interesów wielkich państw, pozwalają najpierw wejść do miasta i pobyć w nim przez chwilę.
Opracowanie „O racji stanu. Ignacy Daszyński 1866-1936” powstało w Roku Daszyńskiego ogłoszonym przez Sejm RP z okazji 90 rocznicy śmierci wybitnego socjalisty i jednego z twórców niepodległości Polski w 1918 roku.
W czerwcu, w warszawskim Klubie Księgarza na Rynku Starego Miasta miała miejsce promocja książki prof. Zdzisławy Janowskiej „Dobro wspólne a rzeczywistość polska. Patologia rządzenia”. Książka ta została napisana w oparciu o własne badania Uczonej, o dokumenty i obserwacje uczestniczące. Autorką jest uczoną i zarazem politykiem.
Książka „Przegląd Socjalistyczny: Almanach 2004 – 2024” jest zbiorem wybranych artykułów, które ukazały się w okresie ostatnich 20 lat na łamach kwartalnika. Stanowią one niewielką, ale ważną cześć dorobku pisma. Jest to zbiór 60 artykułów: esejów, materiałów publicystycznych, felietonów napisanych przez 42 wybitnych autorów.
