W listopadzie 66-letni Lafontaine ujawnił, że cierpi na raka. Przeszedł wówczas operację.
- Rak był strzałem ostrzegawczym - powiedział na konferencji prasowej w Berlinie. Choroba to dla Lafontaine'a "drugi kryzys egzystencjalny" od czasu zamachu na jego życie w 1990 roku; wówczas to na wiecu wyborczym w Kolonii chora psychicznie kobieta podcięła politykowi gardło nożem kuchennym. Ostrze tylko o milimetry minęło tętnicę szyjną.
- Rezygnacja to dla mnie trudna decyzja. Jestem człowiekiem polityki, wiele zainwestowałem w budowę partii i niechętnie oddaję przywództwo - przyznał.
Lafontaine zamierza kierować Lewicą do maja tego roku. Na majowym zjeździe ugrupowania w Rostocku nie będzie ubiegać się o ponowny wybór na szefa partii. Pozostanie jednak przewodniczącym frakcji Lewicy w parlamencie krajowym zachodnioniemieckiego landu Kraj Saary, skąd pochodzi; w sierpniowych wyborach do landtagu Lewica uzyskała tam 21,3% poparcia.
Lafontaine był jednym z czołowych polityków Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD) i premierem Kraju Saary w latach 1985-1998. W 1990 roku kandydował na kanclerza z ramienia SPD, a następnie był jej przewodniczącym w latach 1995-1999.
W 1998 roku został ministrem finansów w pierwszym rządzie socjaldemokratycznego kanclerza Gerharda Schroedera, lecz już po kilku miesiącach zrezygnował z funkcji rządowych i partyjnych. Wystąpił z SPD w 2005 roku, sprzeciwiając się polityce Schroedera. Wspólnie z Lotharem Biskym stanął w 2007 roku na czele nowej partii Lewica.
W zeszłorocznych wyborach do Bundestagu program Lewicy, m.in. z postulatem wprowadzenia ustawowej płacy minimalnej, podatku od zamożności oraz wycofania niemieckich wojsk z Afganistanu, zyskał poparcie 11,9 proc. wyborców. Lewica jest partią izolowaną na szczeblu Bundestagu, a także w zachodnioniemieckich krajach związkowych. Na wschodzie Niemiec cieszy się dużym poparciem i współtworzy koalicje rządzące w Berlinie oraz w Brandenburgii.
Pogłoski o możliwym ustąpieniu Lafontaine'a doprowadziły w minionych tygodniach do wewnątrzpartyjnej walki o przywództwo w Lewicy. Część działaczy ugrupowania, nazywanych realistami, obwinia Lafontaine'a i jego populizm o izolację ugrupowania. Media spekulują, że w nadchodzących miesiącach może dojść do całkowitej przebudowy kierownictwa partii.
- Rak był strzałem ostrzegawczym - powiedział na konferencji prasowej w Berlinie. Choroba to dla Lafontaine'a "drugi kryzys egzystencjalny" od czasu zamachu na jego życie w 1990 roku; wówczas to na wiecu wyborczym w Kolonii chora psychicznie kobieta podcięła politykowi gardło nożem kuchennym. Ostrze tylko o milimetry minęło tętnicę szyjną.
- Rezygnacja to dla mnie trudna decyzja. Jestem człowiekiem polityki, wiele zainwestowałem w budowę partii i niechętnie oddaję przywództwo - przyznał.
Lafontaine zamierza kierować Lewicą do maja tego roku. Na majowym zjeździe ugrupowania w Rostocku nie będzie ubiegać się o ponowny wybór na szefa partii. Pozostanie jednak przewodniczącym frakcji Lewicy w parlamencie krajowym zachodnioniemieckiego landu Kraj Saary, skąd pochodzi; w sierpniowych wyborach do landtagu Lewica uzyskała tam 21,3% poparcia.
Lafontaine był jednym z czołowych polityków Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD) i premierem Kraju Saary w latach 1985-1998. W 1990 roku kandydował na kanclerza z ramienia SPD, a następnie był jej przewodniczącym w latach 1995-1999.
W 1998 roku został ministrem finansów w pierwszym rządzie socjaldemokratycznego kanclerza Gerharda Schroedera, lecz już po kilku miesiącach zrezygnował z funkcji rządowych i partyjnych. Wystąpił z SPD w 2005 roku, sprzeciwiając się polityce Schroedera. Wspólnie z Lotharem Biskym stanął w 2007 roku na czele nowej partii Lewica.
W zeszłorocznych wyborach do Bundestagu program Lewicy, m.in. z postulatem wprowadzenia ustawowej płacy minimalnej, podatku od zamożności oraz wycofania niemieckich wojsk z Afganistanu, zyskał poparcie 11,9 proc. wyborców. Lewica jest partią izolowaną na szczeblu Bundestagu, a także w zachodnioniemieckich krajach związkowych. Na wschodzie Niemiec cieszy się dużym poparciem i współtworzy koalicje rządzące w Berlinie oraz w Brandenburgii.
Pogłoski o możliwym ustąpieniu Lafontaine'a doprowadziły w minionych tygodniach do wewnątrzpartyjnej walki o przywództwo w Lewicy. Część działaczy ugrupowania, nazywanych realistami, obwinia Lafontaine'a i jego populizm o izolację ugrupowania. Media spekulują, że w nadchodzących miesiącach może dojść do całkowitej przebudowy kierownictwa partii.
Są książki, które próbują objaśnić geopolitykę. „Odessanie” Anety Wybieralskiej i Janka Sanockiego robią coś trochę innego: zamiast zaczynać od map, sojuszy i interesów wielkich państw, pozwalają najpierw wejść do miasta i pobyć w nim przez chwilę.
Opracowanie „O racji stanu. Ignacy Daszyński 1866-1936” powstało w Roku Daszyńskiego ogłoszonym przez Sejm RP z okazji 90 rocznicy śmierci wybitnego socjalisty i jednego z twórców niepodległości Polski w 1918 roku.
W czerwcu, w warszawskim Klubie Księgarza na Rynku Starego Miasta miała miejsce promocja książki prof. Zdzisławy Janowskiej „Dobro wspólne a rzeczywistość polska. Patologia rządzenia”. Książka ta została napisana w oparciu o własne badania Uczonej, o dokumenty i obserwacje uczestniczące. Autorką jest uczoną i zarazem politykiem.
Książka „Przegląd Socjalistyczny: Almanach 2004 – 2024” jest zbiorem wybranych artykułów, które ukazały się w okresie ostatnich 20 lat na łamach kwartalnika. Stanowią one niewielką, ale ważną cześć dorobku pisma. Jest to zbiór 60 artykułów: esejów, materiałów publicystycznych, felietonów napisanych przez 42 wybitnych autorów.
