9 stycznia 2015 roku w siedzibie SLD w Warszawie oficjalnie ogłoszono, że Magdalena Ogórek, rodowita Ślązaczka będzie kandydatką partii w wyborach prezydenckich. Jest to jedyna kobieta zgłoszona dotychczas do startu w tegorocznych wyborach.
Magdalena Ogórek, doktor nauk humanistycznych, komentatorka telewizyjna, specjalizuje się w historii Kościoła. Ukończyła studia tematyczne w EIPA (European Institute of Public Administration) w Maastricht, studia podyplomowe na kierunku Integracji Europejskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Jest autorką książek: „Polscy templariusze - mity i rzeczywistość” i „Beginki i waldensi na Śląsku i Morawach do końca XIV w”. Była też komentatorką i prezenterką telewizyjną.
Magdalena Ogórek ma za sobą pracę m. in. w kancelarii prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, Centrum Informacyjnym Rządu za czasów premiera Leszka Millera, przez trzy lata była szefową gabinetu politycznego Grzegorza Napieralskiego. Była latach 2012-14 konsultantem w Narodowym Banku Polskim; w latach 2002-05 pracowała w administracji państwowej, m.in. Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji i Biurze Integracji Europejskiej.
Poniżej jeden z ciekawych komentarzy dotyczących rekomendacji SLD:
Wiesław Władyka - Polityka
Kandydatka zza węgła
Inni kandydaci są albo osiwiali i nadzwyczaj dorośli, albo wprost partyjni. Tak czy inaczej nie bardzo sexy.
Leszek Miller w przeszłości potrafił zaskakiwać opinię publiczną efektownymi (niektórzy mówili, że raczej efekciarskimi) pomysłami. Jeszcze w PRL jako jeden z sekretarzy KC PZPR zaprosił do dyskusji w białym domu działaczy studenckiego NZS, jak wiadomo – bardzo negatywnie nastawionych do reżimu. Potem, już w głębokiej III RP, przeciągnął do formacji postkomunistycznej i potem do swojego rządu Katarzynę Piekarską z Unii Wolności.
Na kolejnym zakręcie odszedł z SLD do Samoobrony, potem jednak wrócił. Ostatnio z kolei wszedł w chwilowy sojusz z Jarosławem Kaczyńskim w proteście przeciwko rzekomemu sfałszowaniu wyborów samorządowych. Efekty tych decyzji były różne, niektóre z nich Leszek Miller sam krytykował po latach.
I znowu się okazało, że Leszek Miller szuka rozwiązań nieszablonowych i SLD ma nieoczekiwaną kandydatkę na prezydenta – panią Magdalenę Ogórek, osobę, która wyszła niejako, jak to się mówi, zza węgła. Już nikt na lewicy nie wspomina ani o Ryszardzie Kaliszu, ani o Joannie Szenyszyn, ani o Ewie Łętowskiej.
Magdalena Ogórek tak na oko ma dobre papiery, dobry wygląd, niejakie doświadczenie polityczne, choć nie partyjne, także organizacyjne. Zna języki, napisała kilka książek, bada dzieje Kościoła, obroniła doktorat, chętnie występuje w mediach jako ekspert. I jako że urodziła się w 1979 r., będzie bezsprzecznie najmłodszym kandydatem do urzędu prezydenckiego, bo ledwo przekroczyła wymagany przez ordynację wyborczą próg metrykalny (35 lat).
Zresztą już w pierwszym swoim wystąpieniu w nowej roli zaczęła ten fakt dyskontować, przedstawiać się jako orędowniczka młodszych pokoleń, ich interesów. W ogóle stara się robić wrażenie osoby energicznej, dynamicznej, gotowej do ożywienia tak prac jak i inicjatyw urzędu prezydenckiego.
Na pozór ta kandydatura jest szansą dla SLD, przesłania anachronizmy tej partii, pozwala mówić o Magdalenie Ogórek jako o liderce całej lewicy, może też budzić nadzieję, że rzeczywiście młodsi wyborcy dadzą się uwieść czy zwieść i poprzeć pomysł Millera, zwłaszcza że inni kandydaci są albo osiwiali i nadzwyczaj dorośli, albo wprost partyjni. Tak czy inaczej nie bardzo sexy.
Co jest jednak najsłabszą stroną tej kandydatury? Otóż to, że jest ona tak wyrachowana, wyspekulowana, że jest tak bardzo zaskakująca, taka właściwie niezwykle hazardowa. Ktoś powie, że właśnie fakt, że jest taka, może stworzyć nowe jakości i nowe fakty polityczne, a tego właśnie polska polityka najbardziej potrzebuje. Dodaje się także zwyczajową formułę, że trzeba dać kandydatce szansę, że niech pokaże, co potrafi.
Dobrze, niech pokaże.
http://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/kraj/1605127,1,kandydatura-magdaleny-ogorek--zaskakujaca-i-wyrachowana.read
Są książki, które próbują objaśnić geopolitykę. „Odessanie” Anety Wybieralskiej i Janka Sanockiego robią coś trochę innego: zamiast zaczynać od map, sojuszy i interesów wielkich państw, pozwalają najpierw wejść do miasta i pobyć w nim przez chwilę.
Opracowanie „O racji stanu. Ignacy Daszyński 1866-1936” powstało w Roku Daszyńskiego ogłoszonym przez Sejm RP z okazji 90 rocznicy śmierci wybitnego socjalisty i jednego z twórców niepodległości Polski w 1918 roku.
W czerwcu, w warszawskim Klubie Księgarza na Rynku Starego Miasta miała miejsce promocja książki prof. Zdzisławy Janowskiej „Dobro wspólne a rzeczywistość polska. Patologia rządzenia”. Książka ta została napisana w oparciu o własne badania Uczonej, o dokumenty i obserwacje uczestniczące. Autorką jest uczoną i zarazem politykiem.
Książka „Przegląd Socjalistyczny: Almanach 2004 – 2024” jest zbiorem wybranych artykułów, które ukazały się w okresie ostatnich 20 lat na łamach kwartalnika. Stanowią one niewielką, ale ważną cześć dorobku pisma. Jest to zbiór 60 artykułów: esejów, materiałów publicystycznych, felietonów napisanych przez 42 wybitnych autorów.
